Lachgas

Lachgas is al sinds 1800 een bekende partydrug. Even ademen aan een ballon met het gas en je krijgt een rush van euforie en verdoving: lachen dus! En dat is waaraan het beroemde gas zijn naam dankt. Lachgas werd vroeger als narcosemiddel gebruikt bij operaties.

Tegenwoordig wordt het nog sporadisch door tandartsen gebruikt en als pijnstilling bij bevallingen. Als drug wordt lachgas op feesten en in thuissetting via ballonnen ingeademd. Als zodanig gebruikt, heeft lachgas een milde psychedelische en dissociatieve uitwerking.

Lachgas is als gas voor diverse doeleinden in patronen en cilinders verkrijgbaar. Tegenwoordig vind je het voornamelijk in de voedingsindustrie, bijvoorbeeld in gaspatronen voor slagroomspuiten. De scheikundige naam voor lachgas is distikstofmonoxide (N2O).

NB: zo’n tien jaar geleden verloor lachgas zijn onschuldige status toen wetenschappers zich realiseerden dat N2O schadelijk is voor de atmosfeer, omdat het bijdraagt aan de afbraak van de ozonlaag. Daarnaast is het een broeikasgas. Lachgas kom het meest vrij bij de productie van salpeterzuur, een grondstof voor kunstmest waardoor de landbouw met 57% de grootste producent is. Lachgas komt weliswaar veel minder in de atmosfeer terecht dan koolstofdioxide, de beruchtste boosdoener van de opwarming van de aarde, maar één molecule N2O blijft wel 150 jaar in de lucht hangen. Het broeikaseffect van lachgas is daardoor 310 keer sterker dan dat van koolstofdioxide.